Ικαρία
Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 29 Ιούλιος στις 01:10:00 EEST
Θέμα: Site της εβδομάδας


www.ikaria.gr


www.ikaria.gr

Ένα όμορφο νησί με αμέτρητες δυνατότητες επιλογής.
Σας περιμένουμε. ...



-Μπορείτε να επιλέξετε μεταξύ ενός μεγάλου περιπάτου ή μιας εκδρομής στα φιλόξενα χωριουδάκια μας.

-Από το φαράγγι του Χάλαρη, ακoλουθώντας τα σεσημασμένα μονοπάτια θα περιηγηθείτε στην φυσική ομορφιά του νησιού.

-Χαλαρώστε στις μαγευτικές παραλίες,στις αμμώδεις και πετρώδεις ακρογυαλιές και ευχαριστηθείτε κολύμπι στα κρυστάλλινα νερά του Ικάριου Πελάγους κάτω από τον Ικαριώτικο ήλιο.

-Μια επίσκεψη στα Θέρμα με τα πανάρχαια ιαματικά λουτρά θα αναζωογονήσει το σώμα σας.

-Στη συνέχεια θαυμάστε ένα φανταστικό ηλιοβασίλεμα από τα αρχαία του Ναή από το αρχαίο κάστρο στο Δράκανο.

-Τέλος μην παραλείψετε να βρεθείτε σε ένα από τα ξακουστά πανηγύριαμας όπου θα πιείτε τον ομηρικό Πράμνιο Οίνο και θα χορέψετε τον Ικαριώτικο χορό.

Όλα τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν τον δικό σας σεβασμό και την αγάπη για να παραμείνει αναλλοίωτη η φύση στο νησί, η οποία προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000 και έχει σπάνια χλωρίδα και πανίδα.

Η Ικαρία στην Μπλε Ζώνη

Εκτενές δημοσίευμα για την Ικαρία και συγκεκριμένα για τα μυστικά της μακροζωίας των κατοίκων του νησιού φιλοξενεί η Daily Mail, τονίζοντας ότι δικαίως έχει ενταχθεί στον κατάλογο με τις «Μπλε Ζώνες». Tις πέντε δηλαδή περιοχές στον κόσμο όπου οι κάτοκοί τους ζουν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στη Γη.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας, οι κάτοικοι της Ικαρίας έχουν 2,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να φθάσουν τα 90 από ότι οι Αμερικανοί ενώ ζουν, κατά μέσο όρο, 10 χρόνια περισσότερο από ότι οι υπόλοιποι κάτοικοι της Ευρώπης.
bluezone
«Και δεν φθάνει μόνο αυτό» σημειώνει η Daily Mail, αλλά η Ικαρία είναι ένας τόπους όπου «οι άνθρωποι δεν προσβάλλονται με ασθένειες που σχετίζονται με το γήρας, όπως το Αλτσχάιμερ, οι καρδιακές παθήσεις και ο καρκίνος».

Όσον αφορά τα μυστικά της μακροζωίας; Η βρετανική εφημερίδα αναφέρει ότι θα μπορούσε κάποιος απλοϊκά να τα συμπυκνώσει στον ήλιο, την υψηλή θερμοκρασία - η οποία δεν πέφτει κάτω από τους 10 βαθμούς Κελσίου ούτε το χειμώνα - τις χαμηλές βροχοπτώσεις, τις όμορφες παραλίες, τον καθαρό αέρα, το χαλαρό ρυθμό ζωής, την υγιεινή διατροφή και το σπιτικό κρασί, αλλά και τα βότανα, αφού όπως σημειώνει η Daily Mail, οι κάτοικοι της Ικαρίας μπορεί να πίνουν συχνά αλκοόλ, αλλά πίνουν και πολλά αφεψήματα με βότανα που φυτρώνουν στο νησί.

Όμως, συνεχίζει η εφημερίδα, σύμφωνα με μια έκθεση του Πανεπιστημίου Αθηνών, τα μυστικά της μακροζωίας των Ικαριωτών συμπυκνώνονται στη σωματική άσκηση (στην οποία βοηθά η μορφολογία του ίδιου του νησιού, αφού αν θέλει κανείς να μετακινηθεί θα πρέπει να... περπατήσει πολύ), στη διατροφική συνήθεια, την διακοπή του καπνίσματος, τις βόλτες και την μεσημεριανή σιέστα.

Η ένταξη της Ικαρίας στον κατάλογο των «Μπλε Ζωνών» είναι «πιο ορθολογική από ποτέ», καταλήγει πανηγυρικά η Daily Mail.

Ο όρος «Μπλε Ζώνες» δημιουργήθηκε από τους Γιάννη Πες και Μισέλ Πουλέν και περιγράφει μια περιοχή όπου οι κάτοικοί της ζουν αισθητά περισσότερο από ότι στον υπόλοιπο κόσμο. Ποιες περιοχές, όμως, απαρτίζουν τη λίστα των «Μπλε Ζωνών»;

- Σαρδηνία, Ιταλία
- Oκινάουα, Ιαπωνία
- Λόμα Λίντα, Καλιφόρνια, Η.Π.Α.
- Χερσόνησος της Νικαάουα, Κόστα Ρίκα
- Ικαρία, Ελλάδα

Ιστορία

-H ΙΚΑΡΙΑ ΚΑΤΟΙΚΗΘΗΚΕ, όταν έγινε για πρώτη φορά ενδιάμεσος σταθμός ανάμεσα στην ηπειρωτική Ελλάδα και την μικρασιατική ακτή στις αρχές της εποχής του Χαλκού, καθώς αναπτύχθηκαν οι εμπορικές επαφές ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία και οι ταξιδιώτες περνούσαν από την μία ήπειρο στην άλλη ακολουθώντας τη διαδρομή: Πάρος, Νάξος, Δήλος, Σύρος, Μύκονος, Ικαρία, Σάμος.

-ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΞΙΜΕΝΗ ΤΟΝ ΛΑΜΨΑΚΙΝΟ, η Μίλητος αποίκησε την Ικαρία μεταξύ 8ου και 7ου αιώνα π.Χ. Η πρώτη αποικία των Μιλησίων στην Ικαρία ιδρύθηκε μάλλον στην υπήνεμη νότια πλευρά του νησιού, στην περιοχή των Θέρμων που βλέπουν προς την Μίλητο, στην αντικρινή μικρασιατική ακτή. Η δεύτερη ήταν στην Οινόη, στη βόρεια προσήνεμη πλευρά του νησιού, την ακτή που οι ναυτικοί απέφευγαν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όταν πνέουν τα μελτέμια.

-5ος ΑΙΩΝΑΣ π.Χ. Περισσότερο φιλόδοξοι από τους Λύδιους, οι Πέρσες δεν σταμάτησαν στις ακτές της Μικράς Ασίας, αλλά διείσδυσαν στο Αιγαίο και περιέλαβαν στο κράτος τους τις Ανατολικές Σποράδες -μεταξύ αυτών την Ικαρία-, για να χρησιμοποιήσουν τα νησιά ως βάσεις για την κατάκτηση της κυρίως Ελλάδας. όμως , όταν το 499 π.Χ. διέσχισαν το Ικάριο Πέλαγος και προσπάθησαν να καταλάβουν τη Νάξο, οι κάτοικοι αντιστάθηκαν και απέκρουσαν τους Πέρσες, γεγονός που έδωσε ελπίδες στους Έλληνες και πρόσφερε το έναυσμα για να ξεσπάσει επανάσταση στις πόλεις της Ιωνίας.

-Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΔΗΛΟΥ. Μετά την αποχώρηση των Σπαρτιατών, η νέα συμμαχία ιδρύθηκε επίσημα το 478 π.Χ., υπό την ηγεσία των Αθηναίων χάρη στη γενική εκτίμηση που απολάμβαναν ανάμεσα στους Έλληνες για την αποφασιστική συμβολή της πόλης τους στις νίκες κατά των Περσών. Ωστόσο, οι Αθηναίοι δεν πίστεψαν ότι αυτό αρκούσε για να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία, αλλά θέλησαν να ισχυροποιήσουν ακόμα περισσότερο την θέση τους, ακολουθώντας την παλαιά πετυχημένη τακτική του Πεισίστρατου, να τονίζουν, δηλαδή, όσο μπορούσαν, τα κοινά στοιχεία της ιωνικής πολιτισμικής κληρονομιάς που ένωναν τους κατοίκους της Αττικής με τους Μικρασιάτες και τους νησιώτες του Αιγαίου. Ανάμεσα στους Αιγαιοπελαγίτες Ίωνες συγκαταλέγονταν και οι κάτοικοι της Ικαρίας, όπως υποδηλώνουν διάφορα τοπωνύμια κοινά με την Αττική καθώς και άλλα ίχνη ιωνικών καταβολών. Έτσι, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η προσπάθεια αναζωπύρωσης των παραδοσιακών δεσμών ανάμεσα στους Ίωνες πρέπει να βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στον πληθυσμό της Ικαρίας, ο οποίος αποδέχτηκε με ευχαρίστηση την πρόταση της υποψηφιότητας της Αθήνας για την αρχηγεία της Συμμαχίας. Στα πλαίσια της συνομοσπονδίας, ανανεώθηκαν, φαίνεται, επίσης οι παραδοσιακοί δεσμοί της Ικαρίας με την Μίλητο.

Ο ΠΛΥΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΚΜΗΣ:

Ο πληθυσμός της Ικαρίας στις ευτυχισμένες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ. μπορεί να συγκριθεί ως προς το μέγεθος με ανάλογη περίοδο ακμής από τη νεότερη ιστορία του νησιού. Το 1892, όταν οι παλαιοί διασκορπισμένοι και ασήμαντοι μικροοικισμοί έγιναν οργανωμένες και οικονομικά ισχυρές οικιστικές ενότητες σύμφωνα με έγκυρες καταγραφές, ο πληθυσμός του νησιού έφτασε τους 12.800 κατοίκους. Το ίδιο ίσως και τον 5ο αιώνα π.Χ. μπορεί κανείς να υπολογίσει κατά προσέγγιση ότι ο συνολικός πληθυσμός της Ικαρίας ήταν 13.000 κάτοικοι. Για τα δεδομένα της εποχής, οι πόλεις της Ικαρίας ήταν αρκετά πυκνοκατοικημένες, με τον κύριο όγκο του πληθυσμού συγκεντρωμένο γύρω από την Οινόη, ενώ κάτι λιγότερο από το ήμισυ των κατοίκων ,αγρότες προφανώς, ζούσαν σε διάφορα χωριά, με πυκνότητα 3-4 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο- αγροτικός πληθυσμός πολύ ικανοποιητικός σε αριθμό, αν λάβει υπόψη πόσο ανώμαλη είναι η διαμόρφωση του εδάφους στην ενδοχώρα του νησιού. Αυτή η εκτίμηση συνάγεται τουλάχιστον από τα ευρήματα του Καταφυγίου, τους τάφους του 5ου αιώνα στην Αρέθουσα, τα πήλινα ειδώλια από την Ακαμάτρα, την επιγραφή της Δάφνης ή τα ίχνη του αρχαίου οικισμού στη Λεγκαρομάντρα και τα ερείπια στο Καστέλι, ένα ευρύ σύνολο ενδείξεων που στηρίζουν την άποψη ότι στην Ικαρία του 5ου αιώνα π.Χ. υπήρχαν πολλά χωριά, τόσα ίσως, όσα ιδρύθηκαν αργότερα στη σύγχρονη εποχή, κατά την ανθηρή δεκαετία του 1890. Αυτή την περίοδο, οι Ικάριοι ζούσαν συγκεντρωμένοι σε χωριά της βόρειας πλευράς του νησιού, όχι μακρά από την Οινόη και είχαν μάλλον πολύ στενή σχέση με τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού

Ο μύθος

-Οι Έλληνες πιστεύουν ότι η Ικαρία πήρε το όνομα της από τον γιο του Δαίδαλου, τον Ίκαρο, που έπεσε στα κύματα ενώ πετούσε, όταν ο ήλιος έλιωσε το κερί που αποτελούσε τα φτερά στους ώμους του. Η παλιότερη αναφορά του μύθου γίνεται γύρω στα 300 π.Χ., ωστόσο αυτός καθαυτός, ο μύθος του Δαίδαλου και του Ίκαρου ανάγεται τουλάχιστον στον 5ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, ο Μίνωας, βασιλέας των Κρητών, θεώρησε τον Δαίδαλο ως υπεύθυνο για την απόδραση του Θησέα και για αυτόν τον λόγο τον φυλάκισε. Αυτός προσπάθησε να αποδράσει με τον γιο του, φτιάχνοντας φτερά για να πετάξει... Έκτοτε ο μύθος αυτός έχει υποστεί πολλές τροποποιήσεις.

-Στους αιώνες που ακολούθησαν στην Ικαρία η αμπελοκαλλιέργεια έμελλε να εξελιχθεί και να στηρίξει ουσιαστικά την οικονομία του νησιού - αργότερα, κατά την ελληνιστική περίοδο, η κυριότερη πόλη της Ικαρίας, η Οινόη, θα καυχιόταν για το κρασί της - χαράζοντας στο νόμισμα της την εικόνα του Διονύσου στην πρόσθια όψη και στην πίσω ένα τσαμπί με σταφύλια.

-Δεν πρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο θεός Διόνυσος συνδεόταν εξίσου με την Ικαρία, όπως επίσης και με μια περιοχή στα Μεσόγεια της Αττικής, τον δήμο Ικαρίας.

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

-Στη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ., οι Ικάριοι οικοδόμησαν ναό της Αρτέμιδος στον Να, όπως ονομάζεται ο βαλτώδης ορμίσκος που βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της ακτογραμμής του νησιού. Αν και στους αρχαίους χρόνους η περιοχή αυτή είχε μεγάλη σημασία για την τοπική οικονομία - ίσως μάλιστα εδώ κατοικήθηκαν άνθρωποι για πρώτη φορά στην Ικαρία- ο Νας ποτέ δεν αναπτύχθηκε ως πόλις με την αρχαία έννοια του όρου. Όπως σε πολλά άλλα νησιά, έτσι και εδώ, όταν ήλθαν οι Έλληνες, δεν θέλησαν να ιδρύσουν οικισμούς σε τοποθεσίες όπου ζούσαν άλλοτε οι προελληνικοί πληθυσμοί του Αιγαίου. Όσοι άνθρωποι κατοικούσαν εδώ ζούσαν από τα προϊόντα της θάλασσας, κυνηγούσαν πουλιά και ελάφια και έτρεφαν δικά τους ζώα. Όμως, ο Νας ήταν γνωστός κυρίως για τον ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, τον οποίο δυστυχώς κατεδάφισαν οι κάτοικοι του χωριού Χριστός Ραχών περίπου πριν από ενάμισι αιώνα.

-Μερικά χιλιόμετρα από τον Να, στο δυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται το ακρωτήριο Κάβο Πάπας, του οποίου το όνομα, όπως πολλά άλλα ικαριώτικα τοπωνύμια προέρχεται από την αρχαιότητα. Πάπας ήταν μία από τις παλιότερες ονομασίες του θεού Άττεως, της έκφανσης της Μητέρας Θεάς (την οποία οι Έλληνες θα ταύτιζαν αργότερα με την θεά Άρτεμη). O Νας ήταν επίσης ζωτικής σημασίας ενδιάμεσος σταθμός στη διαδρομή από την Μικρά Ασία προς τη Δήλο, ειδικά τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο, εποχή των Απατουρϊών στην αρχαιότητα, όταν, εξαιτίας των νοτιοανατολικών ανέμων, οι ταξιδιώτες για την Δήλο προτιμούσαν να πλέουν κατά μήκος των βορείων ακτών της Ικαρίας, μέχρι το μικρό αυτό αγκυροβόλιο, όπου θα εύρισκαν προμήθειες και καταφύγιο από την κακοκαιρία. Είναι επίσης πολύ πιθανό να υπάρχει σχέση ανάμεσα στον ναό του Να και τους άλλους ναούς της Αρτέμιδος που υπήρχαν σε αυτή την περιοχή του Αιγαίου - στη Σάμο, στη Φώκαια, στη Χίο, στην Πάτμο, στη Δήλο και την Έφεσο.

-Το 1938 ήρθε στην Ικαρία ο διάσημος Έλληνας αρχαιολόγος Λέων Πολίτης για να αναλάβει την πρώτη αρχαιολογική ανασκαφή του Να. Αν και πολύ γνωστός, ο ναός δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο οικοδόμημα. Ο Πολίτης ξεκίνησε τις έρευνες του 25 μέτρα δυτικά από το ποτάμι, κοντά στην ασβεστοκάμινο του 19ου αιώνα και διαπίστωσε ότι ο ναός είχε διαστάσεις 9,70 x 3,75 μ. Είχε θεμελιωθεί σε ενισχυμένη βάση, απαραίτητη σε αυτό το σαθρό, επικλινές έδαφος. Το δεύτερο οικοδόμημα, 10 μέτρα προς νότο, ήταν μικρότερο (3,10 x 2,15 μ.) και στέγαζε, πιθανώς, το ονομαστό ξόανο της θεάς. Ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα, βρήκε ένα καλοδουλεμένο ροδϊακό κρατήρα που εικονίζει αίγαγρο, μια περόνη με κεφαλή λέοντος, ένα ωραίο κεφάλι αγάλματος των ελληνιστικών χρόνων, καθώς και δύο κορμούς γυναικείων αγαλμάτων, το ένα του 5ου αιώνα π.Χ. και το άλλο του 2ου αιώνα π.Χ.. Επίσης ο Πολίτης, αποκάλυψε μερικούς σπονδύλους ιωνικών και δωρικών κιόνων και είδε άλλα κομμάτια από κίονες μέσα στην θάλασσα.

Που είμαστε

-Η Ικαρία είναι ένα από τα μεγαλύτερα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η γεωγραφική του τοποθεσία είναι: 37o 35'41.42" N - 26o09'30.88" E. Έχει έκταση 255 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μήκος ακτογραμμής 102 χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 6.074 κατοίκους (απογραφή 2001). Διοικητικά χωρίζεται σε δυο Δήμους, το Δήμο Αγίου Κηρύκου με 3.243 κατοίκους και το Δήμο Εύδηλου με 2.831 κατοίκους. Ο τρίτος δήμος του νησιού είναι ορεινός και ονομάζεται δήμος Ραχών, αποτελείται από 2.200 κατοίκους. Η τοπογραφία της παρουσιάζει αντιθέσεις, καθώς εμφανίζει καταπράσινες πλαγιές και γυμνούς απότομους βράχους. Το νησί είναι ορεινό στο μεγαλύτερο μέρος του. Διασχίζεται από την οροσειρά του Αθέρα (Πράμνος), του οποίου η υψηλότερη κορυφή είναι 1.040 μέτρα. Η πλειονότητα των χωριών της βρίσκονται εγκατεστημένα στις κοιλάδες κοντά στην ακτή και μόνο κάποια βρίσκονται στα βουνά. Η Ικαρία έχει παράδοση στην παραγωγή ενός δυνατού κόκκινου κρασιού (Πράμνιος Οίνος). Πολλά μέρη του νησιού είναι καλυμμένα από μεγάλους θάμνους, κυρίως λαγκαδιές, που προσδίδουν στο τοπίο την εικόνα της πλούσιας βλάστησης. Yπάρχουν σπάνια είδη ζώων στο νησί και από τα συνηθισμένα ζώα, μόνο κάποια λίγα κοπάδια αιγοπροβάτων εμφανίζονται (ελευθέρας βοσκής, τα λεγόμενα "ρασκά"), διαταράσσοντας την ησυχία του νησιού με τα κουδούνια που έχουν στο λαιμό τους. Το κλίμα της Ικαρίας θεωρείται ήπιο.
-Η Ικαρία ή "Ίκαρος", όπως ήταν γνωστή στους κλασσικούς χρόνους, ανήκει στις Ανατολικές Σποράδες, ομάδα νησιών κατά μήκος της ακτογραμμής της Μικράς Ασίας, η οποία κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Καρία. Σε απόσταση 12 μιλίων βορειοανατολικά της Ικαρίας ορθώνονται οι γυμνοί επιβλητικοί γκρεμοί του όρους Κέρκης της Σάμου, ενώ στα νότια εύκολα διακρίνει κανείς το χαμηλό μικρό νησί της Πάτμου. Μερικά μίλια στα ανατολικά φαίνονται οι Φούρνοι, σύμπλεγμα μικρών νησιών, που ήταν γνωστά στην κλασική περίοδο με το όνομα Κορσιαί. Γεωλογικά η Ικαρία είναι τμήμα του κρυσταλλικού όγκου που ξεκινά από την Μικρά Ασία, περνάει από την Σάμο και εκτείνεται προς τις Κυκλάδες.
-Η καλλιεργήσιμη γη είναι λιγοστή. Στην νότια πλευρά η οροσειρά καταλήγει στην θάλασσα, αφήνοντας εκεί ελάχιστα καλλιεργήσιμα εδάφη, τα οποία αξιοποιούνται από τους κατοίκους με την αρχαία τεχνική της "πεζούλας". Όμως από την βόρεια πλευρά της ράχης του βουνού το έδαφος είναι πολύ ομαλότερο, σε ευχάριστη αντίθεση με τους γυμνούς απότομους γκρεμούς της νότιας πλευράς πάνω από τον Άγιο Κήρυκο ή τα Θέρμα. Έτσι ο Κάμπος -η Οινόη των αρχαίων -στην προσήνεμη πλευρά του νησιού, είναι μια καλά αρδευόμενη μικρή πεδιάδα, αλλά και γενικότερα το έδαφος στο βόρειο τμήμα της Ικαρίας είναι συνήθως πιο πράσινο και πιο γόνιμο σε σύγκριση με το νότιο.
-Η Ικαρία διαθέτει πλούσια αποθέματα νερού. Μέσα στις βουνοπλαγιές οι ποταμοί έχουν σκάψει μια σειρά από μεγάλες χαράδρες, που αν και το καλοκαίρι έχουν ελάχιστο ή σχεδόν καθόλου πόσιμο νερό, τον χειμώνα πλημμυρίζουν και σε ορισμένες περιπτώσεις σχηματίζουν πολύ ορμητικούς χείμαρρους. Η Ικαρία έχει νερά και βροχοπτώσεις, που φτάνουν στα 76,2 εκατ. Βροχής ετησίως. Οι περισσότερες βροχές πέφτουν ανάμεσα στους μήνες Οκτώβριο και Μάρτιο. Ωστόσο καθώς το ψύχος μετριάζεται από την επίδραση του Ικάριου Πελάγους, ο χειμώνας μοιάζει μάλλον με φθινόπωρο της Βόρειας Αμερικής ή της Ευρώπης με κάποιες λίγο ψυχρότερες περιόδους..
-Τα λουλούδια αρχίζουν να ανθίζουν τον Φεβρουάριο και μέχρι τον Μάρτιο έχουν σκεπάσει όλη την ικαριώτικη γη. Μέχρι τα μέσα της άνοιξης, το έδαφος στα πεζούλια των αμπελιών και το λιγοστό χώμα ανάμεσα στις πέτρες των βουνών καλύπτονται με παπαρούνες και ανεμώνες. Θαυμάζει κανείς όταν συναντά σε τέτοιους τόπους μεγαλοπρεπή δέντρα με πυκνά φυλλώματα, όπως τη μεσογειακή τραχεία πεύκη, την αειθαλή βαλανιδιά, τον πρίνο και το λεπρίνι.

...







Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο www.neo.gr
http://www.neo.gr

Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το άρθρο στην παρακάτω διεύθυνση:
http://www.neo.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=9146